|
|
| Uit de berm |
   |
Speenkruid - Ranunculus ficaria
Klein maar dapper. Zo zou je het speenkruid goed kunnen omschrijven. Je komt het tegen op moerassige gronden en in vochtige bossen. Hier kan het soms hele velden vormen. Ze hebben knolvormige wortels waaruit aan het eind van de winter blaadjes tevoorschijn komen. Al vroeg in het voorjaar zie je kleine gele bloemetjes verschijnen. Deze gaan allen bij zonneschijn open. Regen en duisternis, daar hebben ze een hekel aan. Ruim voor het donker wordt gaan de bloemen dicht. Het speenkruid is geen lang leven beschoren, eind mei is er in de regel van het speenkruid niets meer terug te vinden. Het blad van het speenkruid bevat vitamine C, saponinen en etherische olie. Sommigen bevelen het aan als voorjaarskruid maar dat probeer je maar één keer, het smaakt erg vies.
De wortel bevat anemonine, tannine en triterpeensaponinen. In- en uitwendig werd ze vroeger wel ingezet bij aambeien. Ook bezit ze diuretische eigenschappen. Vanwege het hoge gehalte aan toxische stoffen in de wortel is inwendig gebruik echter niet verantwoord. Er zijn andere, veiliger kruiden die dezelfde eigenschappen bezitten.
De samentrekkende werking van het speenkruid kan echter prima gebruikt worden in de schoonheidsverzorging. Kook een handvol speenkruid bladeren in een halve liter water en laat het afkoelen. Het gezeefde aftreksel is te gebruiken als gezichtswater. Het sluit de poriën en spant de huid aan zodat rimpels verdwijnen. De saponinen werken bovendien sterk reinigend. In de koelkast kan de lotion ongeveer twee tot drie dagen bewaard worden.
