inleiding

afweersysteem

amputatie

diëten

de geest

spijsvertering

het kind

kruiden

menopauze

de nieren

penopauze

seksualiteit

schoolziekte

Amputatie

Afgezien van het feit dat de amputatie noodzakelijk was, blijft het toch een ingreep die misschien verstandelijk te begrijpen en te beredeneren valt maar die geestelijk en gevoelsmatig behoorlijk ingrijpend is. Wat veel mensen denken is dat die twee gelijk op lopen: je kunt beredeneren waarom het moest, dus gevoelsmatig moet het ook maar zo zijn. Helaas zitten wij mensen zo niet in elkaar. Het gemis van een orgaan of weefsel blijft vaak nog jarenlang doorzeuren en dus pijn doen. En dat is ook logisch, je mist een heel stuk van jezelf en dat "verdriet". Zeker als er rond het moment van de operatie geen aandacht wordt geschonken aan de gevoelsmatige aspecten. Hoe klinischer en technischer de benadering, hoe moeilijker het voor je is om bij de emotionele kant te komen, bij het gemis, bij het verdriet. En tegen de tijd dat je daar wel bij kan komen is er wel je omgeving die vind dat het nu maar eens afgelopen moet zijn "het leven gaat verder" alles is goed (dat is te zien op de foto; ook een klinische benadering) dus hup, vooruit met de geit. Je gezin heeft er ook onder geleden dus je zet je schouders eronder en gaat verder. En hoe zit het met jouw gemis, met jouw verdriet, met jouw angst? Dat is moeilijk, heel moeilijk.

Verwijderde organen hebben, al zijn ze technisch weg, toch nog een innerlijk aangrijpingspunt. Dit "innerlijke" aangrijpingspunt mist ook iets - er zat iets "eigens" en dat is nu weg. Aandacht besteden aan dit innerlijke aangrijpingspunt is alsof je een zoekgeraakt kind weer in je armen sluit. Je geeft het warmte, aandacht en vooral, je geeft het kind het gevoel dat het er ook mag zijn. Dat het goed is zoals het is. Dat je, al was "kind" een tijdje weg, heel veel van hem/haar houdt. Dat je het ook gemist hebt en dat je blij bent met dit bijzondere kind.

Mijn ervaring is dat mensen die op een dusdanige manier met een missend orgaan omgaan dat over het algemeen als een "thuiskomen" ervaren, als een ervaring dat het weer meer "heel" is. En, als het meer "heel" is doet het ook minder pijn.