|
|
| Natuurgeneeskunde |     |
Filosofie
Elk organisme heeft van nature een drang tot instandhouding en zelfgenezing, dit noemen we de levenskracht of het zelfgenezend vermogen.
De natuurgeneeskunde ziet de mens als een geïntegreerd geheel, een eenheid van lichamelijk, mentaal en emotioneel functioneren. Zijn organen en orgaansystemen bevinden zich in een voortdurende wisselwerking met elkaar.
Er bestaat in de natuurgeneeskunde geen ziekte die op zichzelf staat. Migraine betreft niet alleen de bloedvaten en amandelontsteking niet alleen de amandelen. Er zijn ook altijd andere systemen aangedaan en zonder twijfel ook de lichaamsvochten.
Symptomen zijn pogingen van het lichaam om te genezen, ze zijn dan ook een uitingsvorm van de ziekte maar ze 'zijn' niet de ziekte.
Bij een behandeling volgens natuurgeneeskundige uitgangspunten wordt zowel rekening gehouden met de invloed van zieke organen op de rest van het organisme, als met de mentale en emotionele aspecten en de sociale omgeving en leefgewoontes van de cliënt. Daarbij wordt geprobeerd het zelfgenezend vermogen van de cliënt te stimuleren en de harmonieuze / gezonde verhouding van de cliënt met zijn omgeving weer te herstellen.
De natuurgeneeskunde gebruikt methoden waarbij het principe nooit schaden (naar Hippocrates) voorop staat.