|
|
| Voeding |
    |
De sojaboon is een beetje een aparte peulvrucht. In het verre oosten vormt zij al duizenden jaren het hoofdbestanddeel van het voedselpakket. Het is zelfs één van de oudste Chinese landbouwgewassen. Er zijn ongeveer 1000 sojaboon variëteiten met elk verschillende eigenschappen.
Soja bevat lecithine, een stof die cholesterol in oplossing houdt, wat hart en vaatklachten kan verminderen. Verder bevat soja 24% eiwit en 17% vet. Het bevat géén gluten.
De volgende producten zijn in de handel verkrijgbaar:
- Sojabonen kunnen worden klaargemaakt zoals andere peulvruchten. De kooktijd is echter iets langer en afhankelijk van de oogsttijd van de bonen.
- Sojamelk wordt gemaakt van de volledige boon en is geschikt als zuigelingenvoeding en als vervanging van koemelk.
- Tofu of sojakaas wordt gemaakt van gestremde sojamelk.
- Tempé wordt gemaakt door geweekte bonen te koken en te mengen met een schimmel. Er ontstaat een witte homogene massa waarin de bonen nog goed zichtbaar zijn.
- T.V.P. (Sojavlees) wordt gemaakt door de bonen te vermalen en daarna te bewerken.
- Miso is een stevige pasta van sojabonen en ontstaat door gisting. Je kunt het gebruiken als smaakmaker in soepen en sausen.
- Tamari is een saus die nog het meeste lijkt op ketjap. Hij wordt gemaakt door sojabonen, tarwemeel en zout 2 jaar te laten gisten met een schimmel.
De dagelijkse behoefte aan eiwit is volgens de WHO (wereld gezondheidsorganisatie) slechts 30 gram per dag. Alle sojaproducten zijn dusdanig eiwitrijk dat bij overdadig gebruik dezelfde problemen kunnen ontstaan als bij overdadig vleesgebruik. Ze zijn prima geschikt als dierlijke eiwitvervanging mits men ze twee á drie keer per week gebruikt als afwisseling op het dagelijkse vegetarische voedingspatroon.