|
|
| Ziektebeelden |
   |
Kenmerkend van een allergie is dat normaal gesproken onschadelijke stoffen, een vrij heftige reactie van het lichaam veroorzaken. Het hele afweersysteem slaat op tilt. Bepaalde stoffen worden als het ware tot vijand uitgeroepen. Het gevaar zit 'm hierbij niet in de prikkels maar in de overdreven reactie van het lichaam hierop. De lichamelijke reactie is dusdanig dat je zou kunnen spreken van zinloze agressie. Wat je zelfs zou kunnen zeggen is dat de agressie van de allergiepatiënt er op een ietwat vreemde manier uit komt. En dat is dan ook precies wat er aan de hand is.
Een allergie patiënt weet niet goed hoe om te gaan met agressie. Het is vaak een probleem om de agressie, de woede die in hem/haar leeft naar buiten te brengen. En als je iets niet naar buiten kunt brengen blijft het in je zitten. Het gaat als het ware een eigen leven leiden. Het kan er niet uit maar wil zich wel "uitleven" en dat doet het door zich te keren tegen het eigen lichaam. Zo krijgt een aanvankelijk geestelijk conflict uiteindelijk een lichamelijke uitwerking.
Dat waar je bang voor bent probeer je, heel menselijk, te bestrijden. Agressie heeft dan ook altijd te maken met angst. Het angstgebied van de allergiepatiënt blijkt als het ware uit de dingen die zijn agressie opwekken. Poezenharen hebben te maken met aaibaarheid, aaibare zachtheid, aanrakingen en liefkozingen. Stuifmeel heeft te maken met vruchtbaarheid, met liefde, seksualiteit, wellust en impulsiviteit. Huisstof tenslotte is te associëren met het smerige, het vieze, het onreine.
De beste manier om met je angst om te gaan is erkenning. En dan met name het jezelf toestaan om deze "bijzondere" angst te hebben. Acceptatie is het begin van liefhebben en dat is ook precies wat je angst nodig heeft. Het wil "liefgehad" en "gezien" worden. Het wil niet weggestopt in een klein achteraf hoekje. Het wil er mogen zijn. Wat dat betreft is het net een klein kind. En zodra het er mag zijn begint het al op te lossen. Dan hoeft het al niet meer zo nodig. Ook hier kun je de vergelijking trekken naar een kind wat voortdurend om aandacht vraagt. Zodra je het werkelijk aandacht geeft kan het ineens dingen voor zichzelf doen.